Haberde 4 ilkokul öğrencisinin başarı öyküsüne yer veriliyordu. Haberin başlığı da oldukça çarpıcıydı. Haberde şu görüşlere yer veriliyordu:
***
"Yaşları küçük, yürekleri büyük 4 ilkokul öğrencisi, müzik çaldı, turunç ve bileklik sattı, topladıkları paraları lösemili çocuklara bağışladı" deniliyordu.
***
Değerli okuyucularım, önce haberi birlikte okumaya sonra da görüş ve düşüncelerimizi dile getirmeye ne dersiniz?
***
Haydi okuyalım: "Merkez Çukurova ilçesine bağlı Toros Mahallesi'nde yaşayan Oğuzhan Uslu (12), Nisa Cemre Durmaz (11), Ayaz Kağan Kara (10) ve Saime Kara (
, lösemili çocuklara destek olmak için harekete geçti. Aynı apartmanda büyüyen 4 arkadaş, önce ailelerinin de desteğiyle evlerinde bileklik yaptı, ardından bahçeden turunç toplayarak satışa çıkardı. Çocuklar bununla da yetinmedi, apartmanın önünde müzik çalıp komşularından ve çevredeki vatandaşlardan harçlık toplayarak bağış miktarını artırdı.
***
Topladıkları bin 580 lirayı elleriyle eczaneye götüren minik öğrenciler, lösemili çocuklar için oluşturulan bağış kumbarasına tüm birikimlerini attı. O anlara şahit olanlar duygulanırken, çocukların bu davranışı mahallede takdir topladı. Durumdan haberdar olan LÖSEV ekibi, çocuklara 'teşekkür belgesi' düzenleyerek anlamlı bir hatıra bıraktı".
***
LÖSEV'li kardeşlerinin yanında olmayı düşündükleri için bağış toplayan bu çocuklarla ne kadar övünsek yetersiz kalır. Duygulara tercüman olan 4 çocuk, sadece lösemili kardeşlerine yardım etmekle yetinmedigini bu özverili davranışlarıyla milyonların gönlünü fethettiklerinin altını çizmek isterim.
***
Televizyon ekranlarında izleyen, gazete ve dijital mecralarda okuyan her sağduyulu insanın yüreğine dokunan bir haber. Dolayısıyla 4 çocuğun bu anlamlı davranışının toplum nezdinde takdir gördüğü de inkar götürmez.
***
Bağışın miktarı küçük ama kamuoyunda yarattığı olumlu tepki oldukça büyük. Bu çocuklar alkışlamak için böyle takdir toplayan bir girişimde bulundukları asla söylenemez. Tamamen yüreklerinde gelen sese kulak verdiler. Hiç ama hiç tereddüt etmeden yardım için kollarını sıvazlayarak birlikte yola çıktılar.
***
Sadece aileleri, öğretmenleri, arkadaşları kendileriyle gurur duysun diye birlikte hareket etmediler. Türkiye’de bir ilk'i baslatmak da istemediler.
***
Biliyorlardı ki kendilerinden önce yardım elini uzatanlarin olduğunu. Yine biliyorlardı ki topladıkları yardımın yetersiz olduğunu. " Damlaya damlaya göl olur, akar gider sel olur" özdeyişiyle hareket ettiler. Tamamen lösemili kardeşlerine katkı olsun istediler.
***
Bana kalırsa, 4 minik beden, gösterdikleri gayretle büyüklere örnek olduklarını da ispat ettiler.
Sanırım Adana'da 4 ilkokul öğrencisinin tutuşturduğu bağış meşalesi, Türkiye’nin dörtbir yanından ışık vermeye devam edecektir.
***
Tutuşturulan bagiş meşalesi bugün Adana'yı yarın Doğu, Güneydoğu sonraki günlerde Ege, Marmara, Karadeniz, İç Anadolu ve Akdeniz Bölgesi'nde karşılık bularak etrafını aydinlatacaktır.
***
Umarım; bu özverili örnek girişim, ülke bazında tüm ilkokullarda yardım seferberliğine dönüşür. Lösemili çocukların yeniden sağlıklarına kavuşmasına bir nebze de olsa merhem olur.
